Ey Büyük Atatürk!
Geçmişte bizlere seslenmiş, Türk istiklalini ve Türk Cumhuriyeti’ni ilelebet muhafaza ve müdafaa etmeyi birinci vazifemiz olarak göstermiştin. Bugün huzuruna başımız dik çıkabilmeyi ne çok isterdim.
Sana, emanetinin emin ellerde olduğunu, kurduğun Cumhuriyet’in her geçen gün daha da güçlendiğini, milletinin refah, huzur ve adalet içerisinde yaşadığını söyleyebilmeyi ne çok isterdim.
Ama bugün sana anlatacaklarım var Ata'm. Hem de çok şey var.
“İstikbalde dahi seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek, dahili ve harici bedhahların olacaktır.” demiştin.
Ata'm, senin binbir güçlükle kurduğun fabrikalar vardı ya... Hani millet üretsin, kendi kendine yetebilsin, kimseye muhtaç olmasın diye kurdukların.
Onların birçoğu el değiştirdi. SEKA'yı hatırlarsın. Sümerbank'ı, TEKEL'i, şeker fabrikalarını... 2018'de on şeker fabrikası birden özelleştirildi. Çocukluğumda hatırlardım, “Türkiye kendi kendine yetebilen 7 ülkeden biridir” denirdi, şimdi saman ithal eder olduk, çiftçimiz toprağını ekmekte, besicimiz hayvanını yetiştirmekte zorlanır oldu. Hayvancılığın memleketinde et, dar gelirli için lüks oldu.
“Bu imkân ve şerait, çok namüsait bir mahiyette tezahür edebilir.” demiştin.
Haklı çıktın Ata'm. İnsanlar yıllarca çalışarak biriktirdikleri paralarını kaybetti. Fonlarda, türlü yatırım vaatlerinde… Bir ömürlük emek, hiç olup gitti.
Banka şubesi müdürünün adıyla anılan milyonlarca dolarlık fon davasını da gördük, Çiftlik Bank davasını da. Yoksulun daha da yoksullaştığı, zenginin daha da zenginleştiği bir düzeni yaşar olduk.
Emekli pazardan meyveyi taneyle alıyor Ata'm. Gençler evlenemiyor. Çalışanlar ev alamıyor. Kiralar maaşlarla yarışıyor. Bir öğretmen, bir hemşire, bir mühendis aldığı maaşla insanca yaşayabilmenin hesabını yapıyor.
“Cebren ve hile ile aziz vatanın bütün kaleleri zapt edilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir.” demiştin.
Mesela eğitim...
Sen bir milletin kurtuluşunu eğitimde, bilimde, akılda aradın. Biz eğitim sistemimizi yaz boz tahtasına çevirdik. Doktorlarımız, mühendislerimiz, bilim insanlarımız... Bu ülkenin yetiştirdiği çocuklar, geleceklerini başka topraklarda arıyor.
Bir de kadınlarımız var Ata'm.
Sen onlara seçme ve seçilme hakkını birçok ülkeden önce verdin. Toplumun eşit bireyleri olarak gördün. Biz bugün kadın cinayetlerini konuşuyoruz. Koruma kararlarına rağmen öldürülen kadınlar, istismara uğrayan çocuklar, şiddet karşısında korunamayan insanlar...
“Bütün bu şeraitten daha elim ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde iktidara sahip olanlar gaflet ve dalalet ve hatta hıyanet içinde bulunabilirler.” demiştin.
Neler yaşamadık ki?
Ülkenin her yerinde patlayan bombalar. 2014’te Soma'da 301 madencimizin kaybı, 2013 Gezi olayları, 15 Temmuz darbe girişimi ve daha niceleri. Devletin kurumlarına sızmış bir yapılanmanın neler yapabildiğini gördük. Meclisimiz bombalandı. İnsanlarımız hayatını kaybetti.
Ya hukuk? Hukuk herkes için aynı işlemeli değil miydi? Suçlu kim olursa olsun hesap vermeli, masum kim olursa olsun korunmalı değil miydi? Neden insanlar adaletin herkese eşit uygulanıp uygulanmadığını sorgular hale geldi?
Her büyük olayın ardından aynı cümleyi duyuyoruz. "Sorumlular hakkında gereken yapılacak." Peki sonra? Kim hesap verdi, kim vermedi? Biz neden aynı acıları tekrar tekrar yaşıyoruz Ata'm?
“Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bitap düşmüş olabilir.” demiştin.
Bu cümlen bugün çok ağır geliyor. Bir evde iki kişi çalışıyor, yine geçinilemiyor. İnsanlar ay sonunu getirmek için kredi kartına sarılıyor.
Hele 6 Şubat 2023... On bir ilimizde yer yerinden oynadı. Resmi açıklamalara göre 53 binden fazla insanımızı kaybettik. Evler, sokaklar, mahalleler yok oldu. Oysaki bu ülke deprem ülkesi olduğunu biliyordu. 1999'u yaşamıştık. Yıllardır deprem vergisi diye bildiğimiz vergiler ödedik. Milyarlarca lira toplandı. Fakat gün geldi çadır satışını da gördük, gün geldi ahbap-çavuş ilişkisini de gördük.
Yangınlar, seller, tren kazaları… Ve her defasında aynı şeyi istedik:
Bir daha yaşanmasın. Yine yaşandı.
“Vazifeye atılmak için içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şeraitini düşünmeyeceksin!” demiştin.
Ata'm, biz Türk milletiyiz. Bizim tarihimizde korkup geri dönmek yok. Çanakkale'de yoktu, Sakarya'da yoktu, Dumlupınar'da yoktu. Bugün de yok.
Fakat bazı şeylere çok alıştık. Yoksulluğa alıştık. Haksızlık haberlerine alıştık. Sessizliğe alıştık. Ve belki de en büyük yanlışımız buydu. Alışmak.
Oysa sen bize razı olmayı değil, mücadele etmeyi öğrettin. Bir milletin kaderinin değiştirilebileceğini gösterdin. Üstelik bunu bütün imkânsızlıklara rağmen yaptın.
Sana layık olamadığımız yerler çok. Bunu inkâr edecek değiliz. Ama bu memleketin sahipsiz olduğunu da kimse sanmasın.
“Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!” demiştin.
Unutmadık Ata'm. Bu sözünü hiç unutmadık.
Sana bugün her şeyin yolunda olduğunu söyleyemiyoruz. Emanetini layıkıyla koruduğumuzu da iddia edemiyoruz. Ama sana bir söz verebiliriz. Biz, yaşananları kader kabul etmeyeceğiz. Yoksulluğu normalleştirmeyeceğiz. Adaletsizliğe alışmayacağız. Cehaleti erdem saymayacağız. Cumhuriyet'i yalnızca bayramlarda hatırlamayacağız. Ve senin “en büyük eserim” dediğin Cumhuriyet'i, bütün eksiklerine rağmen yeniden güçlendirmekten vazgeçmeyeceğiz.
Rahat uyu demeye dilimiz varmıyor Ata'm.
Çünkü senin bize emanet ettiğin bu güzel ülkenin hâlâ çözülecek çok sorunu, verilecek çok mücadelesi, sarılacak çok yarası var. Ama umudumuzu da teslim etmedik. Sen bir milletin makûs talihini değiştirdin. Biz de bu milletin geleceğini yeniden aydınlatmak için mücadele etmek zorundayız. Ve bir gün, huzuruna yalnızca özlemle, yalnızca pişmanlıkla değil; başardıklarımızla çıkabilmeyi diliyoruz.
Emanetinin farkındayız Ata'm.
Ve bu kez yalnızca söz vermek değil, o sözün gereğini yapmak zorundayız.
Bir Cumhuriyet Evladı
AYTAÇ CANDAN I 10.11.2026 I Foça Gündem Haber
